منت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت هر نفسی که فرو   می رود ممد حیات است و چون بر می آید مفرح ذات پس در هر نفس دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شکری واجب.

از دست   و    زبان    که       برآید              کز عهده شکرش  بدرآید

بنده همان به که ز تقصیر   خویش              عذر به درگاه   خدا  آورد 

                                                               سعدی(علیه الرحمه)